Nieuws van het poëziecafé

DERDE EDITIE POËZIECAFÉ DE ZINGENDE ZAAG (CICERO) GROOT SUCCES

Massale steun Haarlemse bevolking voor aktie De Zingende Zaag 

De derde editie van PoëzieCafé De Zingende Zaag (Cicero), een initiatief van De Zingende Zaag Producties, was een groot succes. Op haar oproep om De Zingende Zaag te steunen door deze eerste zondagmiddag van oktober massaal het PoëzieCafé te bezoeken is op grote schaal gereageerd. Het 17 jaar jonge kunstenaarsinitiatief mocht op 2 oktober zoveel bezoekers ontvangen dat Café Cicero helemaal uitpuilde. De bezoekers stonden tot op straat. Met de ruim honderd handtekeningen die deze middag door vrijwilligers werden opgehaald mocht de Zaag bijna 500 hartverwarmende reacties ontvangen van kunstenaars en intellectuelen uit heel Nederland en België. Dichters, schrijvers, ontwerpers maar ook ‘gewone’ cultuurminnaars die bezorgd zijn over het wegbezuinigen van deze bijzondere Haarlemse culturele instelling. ‘Uitermate creatief!’,  ‘volstrekt eigenzinnig’, ‘het allermooiste poëziepodium van de wereld’,  ‘Mag nooit weg!’, zijn veelgehoorde complimenten over de speelse aanpak van De Zingende Zaag. Een werkwijze die uniek is voor Haarlem maar die ook ver buiten deze gemeentegrenzen wordt gewaardeerd. Er is in de stad zelf en in den lande veel verontwaardiging dat de Haarlemse poëzie er na 17 jaar Zaag nog steeds zo bekaaid vanaf komt en dat een alom gewaardeerd instituut als De Zaag helemaal wordt wegbezuinigd.

In zijn welkomstwoord ter gelegenheid van de opening van het tweede seizoen PoëzieCafé De Zingende Zaag (Cicero) liet George Moormann weten ontroerd te zijn door de vele steunbetuigingen die zijn organisatie ontving. De handtekeningen zullen op dinsdag 11 oktober 2005 worden aangeboden aan Ruud Grondel, verantwoordelijk wethouder van Cultuur van de gemeente Haarlem.

Ook na 11 oktober kunt u nog tekenen voor het behoud van De Zaag: de periode van de schriftelijke inspraak loopt tot eind oktober. Stuur nu het nog kan uw steunbetuiging naar onze webstek toe. Doen! Bedankt! 

Het door Dolly Bellefleur gepresenteerde programma stond in het teken van WERELDDIERENDAG. De eerste gast was stadsecoloog Dik Vonk. Of zoals hijzelf zegt: “Een stadsecoloog is een bioloog die de natuur in de stad bevordert en probeert te begrijpen”. Hij werd geïnterviewd door stadsdichter George Moormann. Het publiek was zeer onder de indruk van het verhaal van Vonk over de watervlo dat op een A4-tje werd uitgereikt, zowel in dichtvorm als met getekende toelichting. Zodat we nu met Floor van Jonkheer, sterverslaggever van het Haarlems Dagblad, weten dat een watervlo “een kreeftje is dat onder meer beschikt over hersenen, filterharen, een achterlijfstekel, een puntoog en een pootaanhangsel”. Moormann was direct overtuigd van de didactische waarde van Vonks versje maar drong toch aan op een ‘echt’ gedicht. Het werd, hoe kan het anders, Het Schrijverke van Guido Gezelle:

O Krinklende winklende waterding met ’t zwarte kabotseken aan, wat zien ik toch geren uw kopke flink ... 

Het publiek bekijkt de watervlo van Dik Vonk

Na het eerste deel van het Open Podium met verrassende optredens van Corlijn Bol en Willem Brand ging George Moormann in gesprek met de Amsterdamse dichter Ko van Geemert. Dit keer niet over een van zijn vijf dichtbundels die hij onder schrijversnaam J.H. van Geemert schreef maar over zijn bloemlezing

De duiven blijven om de toren zwenken (Stadse beesten in proza en poëzie).

De titel is ontleend aan een villanelle van dichter Martin Veltman. Van Geemert en Moormann constateerden dat er nogal wat ‘lege hokken-gedichten’ in de Nederlandse poëzie bestaan. Van T. van Deel, Gerrit Kouwenaar en Chris van Geel bijvoorbeeld. Een aardig rijtje dichters dat absoluut onvolledig is. Zeker getuige het ontroerende gedicht van J.H. van Geemert zelf.

In Artis 

Zoals het mooist de hokken zijn,
waar ook na lang gezoek geen dier
in wordt gevonden, zo blijkt het beeld
het scherpst, dat aan het oog onttrokken wordt. 

Als niemand kijkt, ontdoe ik het
van blad en tak, sta oog in oog met wat
er niet zou zijn, vertrokken is uit deze tuin.
De laatste vos: zo kwetsbaar, zo alleen voor mij. 

De bloemlezer als dichter: J.H. van Geemert als Ko

Na het tweede deel van het open podium met een optreden van o.a. dichter en striptekenaar Gerrie Hondius was het de beurt aan Patty Scholten. Sinds zij jaren geleden als dierenverzorger in Artis werkte schrijft zij gedichten over dieren. Er waren nogal wat bewonderaars die speciaal waren gekomen voor Patty die niet voor niets de eretitel draagt van ‘Dichteresse des Vaderlands’. Ademloos maar soms ook met knorrende instemming luisterden zij tevreden naar Patty die gedichten las uit onder andere Het Dagjesdier (1995), Ongekuste kikkers (1997) en Bizonvoeten (2004).

Dolly Bellefleur ontpopte zich als een gedreven ondervrager. De anekdotes wisselden zich in hoog tempo af , waarbij menig lachsalvo klonk.

De ooievaars van de Hofvijver 

Voorname huizen hebben natte voeten
(al sinds ze in de vijver gingen staan),
net als de eenden en een lome zwaan,
die door olijfgroen water roeien moeten. 

De ooievaars zijn lang reeds weggegaan.
Hier zag men ze ooit naar een kikker wroeten,
de Haagse adel klepperend begroeten
of op het Mauritshuis op één been staan. 

Gekortwiekt hielden ze de Vismarkt schoon
en twee pond dertien schellingen aan alen
was ‘tot behooft der oyevaers’ hun loon.

Toen kwam het schoonmaakmiddel kreosoot
en alle donzen eibers gingen dood.
Maar ooit zal hij weer ongewapend dalen.

Dolly Bellefleur en Patty Scholten 

Na een korte pauze las George Moormann zijn meest recente stadsgedichten: Dansmeester Dennis over de Haarlemse Wereldkampioen Judo Dennis van der Geest (voorgedragen in de Gravenzaal van het Stadhuis te Haarlem) en De Kraaienpoten van Ferron. Dit laatste stadsgedicht is opgedragen aan Lilian Blom, weduwe van de onlangs overleden Louis Ferron, en kunt u hieronder (na)lezen.

DE KRAAIENPOTEN VAN FERRON

Links van hem zat netkous, aan zijn
Rechterhand stoppelbaard de dronken adjudant.
Ze praatten over koetjes en kalfjes, het aantal
Meters prikkeldraad en barricades,
Foetussen en breezers waar die jeugd toch…
Bloemenmeisjes smoelenpakjes, opgerekt of niet,
Jongens met of zonder BH, smerigheden,
Vaten olie pis en zweet, om nog te zwijgen

Van omvang en beweging, de wel erg smalle
Taille van stilte die kunstenaars honger is,
Over de kroeg als kloek edoch gevaarlijk ding
De gemakkelijk belachelijk te maken zadelpijn.
Tijden waarin je als eerlijk schrijver
Gewoon op een ouderwetse schrijfmasjien,
Letter voor letter, komma voor komma opnieuw,
Al gauw voor onleesbaar wordt uitgemaakt.

Duistere gekkenpraat of geborrel dat rechtstreeks
Uit de naad van Zwarte Lola of de Etna komt
Terwijl het Jongens! Meisjes! slechts over een ding gaat
Hoe schoonheid en gevaar je staande houden ―
Hoe een dichter in ontzetting, deze kleine klootzak
Zonder vader of god, zich in plaats van zo maar te
Ontlasten zijn hoogsteigen paradijsjes mest en wiedt,
Zie het vreugdeschokje waarmee hij tikt en overtikt,

Met als lakmoesproef een beetje wielrennen kijken,
Waar hij om woorden als wielen kraaienpoten strooit,
Luidkeels lachend om de banen van hun haast religieuze
Onwankelbare positie en gevleugelde zwaartekracht.

George Moormann

Haarlem, 8oktober 2005

Stadsgedicht Opgedragen aan Lilian Blom

Voorgedragen Athenaeum Boekhandel Haarlem

George Moormann leest zijn jongste stadsgedichten 

Het laatste programma-onderdeel, de muzikale bingo onder leiding van Dolly Bellefleur met de mooiste dierenliedjes uit de Nederlandse kleinkunst, werd door het publiek zeer enthousiast ontvangen. Van de komende Haarlemse ‘bezuinigingen’ of ‘verschuivingen’ viel nog weinig te merken. Er was niet een winnaar maar bijna iedereen ging wel met een prijs of prijsje, al was het maar een dierenlolly, naar huis.

Zoete waren getoond door een liefelijke assistente 

Conclusie.

Ook dit PoëzieCafé van De Zingende Zaag was weer heel divers. Optredens van dichters die zich al bewezen hadden werden afgewisseld met optredens van ‘aanstormend talent’ uit Haarlem en Omstreken. Beginnende dichters kregen hierdoor een kans hun krachten te meten met meer ervaren dichters. Bovendien kon het in grote getale opgekomen publiek gratis en op lustige ongedwongen wijze kennis nemen van wel of niet vertekende dieren in de Nederlandstalige dichtkunst. Kortom een afwisselend programma waar plek was voor ernst en voor luim. Natuurlijk was men het eens met de ernstige observatie van J. Greshoff dat er “meer menselijkheid in het dier schuilt dan dierlijkheid in de mens”, maar kon er ook uitbundig gelachen worden om de gevatheden van entertainer en cabaretier Dolly Bellefleur. Ook de versjes van Kees Stip oogstten veel bijval. De sfeer was buitengewoon ontspannen, er werd veel gelachen en gedronken maar als het moest was men muisstil en dat drie uur lang (van vijf tot acht uur!). Vrijwel alle bezoekers ondertekenden ons protest tegen de gemeente Haarlem en gingen gesterkt door de vele krachtige poëtische bijdragen monter op huis aan. 

Op een boktor

Nadat een boktor uit Hansweert
een plaatsnaambord had bestudeerd
door het volledig op te eten
verleende de vanzelf vergeten
gemeente waar het niet meer staat
het beest een ereboktoraat. 

VERWACHT! PROGRAMMA 2005-2006

PoëzieCafé De Zingende Zaag (Cicero)

Iedere 1^e zondagmiddag van de maand 17-19 uur 

ZONDAG 6 NOVEMBER:

BEELDGEDICHTEN

in het kader van de Kunstlijn;

Gedichten naar aanleiding van een kunstwerk

Met Joke Breemouer, directeur van de Kunstlijn, en

Marion van Schaick, H. De Vries Boeken,

muzikale omlijsting: Paul Marselje en Dolly Bellefleur 

ZONDAG 4 DECEMBER:

ROEPT U MAAR!

Bezoek van de Goedheiligman en zijn Dichtpiet 

ZONDAG 1 JANUARI:

NIEUWJAAR 2006: EEN ODE AAN DE TIJDELIJKHEID

Zet deze middag nu al vast in uw agenda!

Bijzondere receptie met een spectaculair DICHTERSPROGRAMMA

en niet minder verrassende GASTEN 

ZONDAG 5 MAART:

O ZEG ONS TOCH SAPPHO…

Gedichten in het teken van Internationale Vrouwendag 

ZONDAG 2 APRIL:

HUMOR IN DE POËZIE 

ZONDAG 7 mei:

DE DICHTER EN HET LANDSCHAP 

ZONDAG 4 juni:

JONGE SLA

Een debutantengala met de meest ontroerende, geestige en veelbelovende dichters als afsluiting van ons tweede seizoen 

Dolly in aktie

Recensie Haarlems Dagblad (donderdag 6 oktober 2005) 

Floor van Jonkheer

College watervlo 

Omdat we ‘s maandags ons stukkie schrijven, mogen we dan altijd wat langer in bed, lekker, met koffie en de kranten waaraan naast heel veel narigheid en ellende ook heel veel leuks te beleven valt. Vandaag verblijdt de Volkskrant (die wij lezen náást het Haarlems Dagblad) ons met een groepsfoto van Gouden Kalf-winnaars. Omdat dat er in de loop van het 25-jarig bestaan van het Nederlands Film Festival héél veel waren levert de foto een amusant zoekplaatje op, waarin wij – met loep – Willeke van Ammelrooy weten te ontdekken, Edwin de Vries en Monique van de Ven en nog zo wat Nederlandse filmcoryfeeën. Er is er eigenlijk maar één die we met het blote oog onmiddellijk herkennen: Gerrit van Dijk! Logisch, omdat hij er – figuurlijk dan – met kop en schouders bovenuit steekt!

Opeens is het niet meer moeilijk om broodnuchter terug te gaan naar de dag die achter ons ligt, zondag. 

We zijn bij (in?) PoëzieCafé Cicero, georganiseerd door  De Zingende Zaag, lees: George Moormann, Ruud Douma (als Dolly Bellefleur) en Peter Kok. De middag staat in het teken van dierendag, maar ook in het teken van het naderende onheil: de gemeentelijke subsidiëring die beëindigd dreigt te worden. Voor wie dit werkelijk ter harte gaat: op http://www.dezingendezaag.com kunt u een steunbetuigingsbon (beginnen met tuig) invullen. Wij betuigen onze steun niet-virtueel, namelijk gewoon op papier, al duurt het even voor we Kok en zijn handtekeningenlijst kunnen bereiken omdat het café tot aan de voordeur helemaal vol staat. In eerste instantie zien we dan ook nauwelijks bekenden. Dat gebeurt pas in tweede instantie, als La Bellefleur ons heel even pauze geeft. Dan spotten we Petronella Angevare, Jacinta Heijmans, Theo de Haas, Peter en Antoinette van de Burgt, Angela Hume (die steeds mooier wordt) met haar dochter Charlotte, kunstenaar Hans Holt in het gezelschap van kunstenares (beeldhouwster nog wel) Jenny Klevering, opnieuw Dries Havermans en – leuk, leuk, leuk – Elisabeth Gjersoyen van Bailine op de Zijlweg. Haar ingewikkelde achternaam die wij overigens fout hebben moeten spellen omdat onze symbolenset niet voorziet in een o met een streepje erdoor is Noors, maar haar Nederlands is zo geweldig dat ze ten volle kan genieten van al het fraaie dichtwerk dat door de dichters zelf, door Moormann, en door Bellefleur wordt voorgedragen. Wij zijn vooral onder de indruk van Dik Vonk, in het bijzonder van zijn watervlo die wij op een A4-tje krijgen uitgereikt, zowel in dichtvorm – met toelichting – als op tekening zodat we nu weten dat een watervlo een kreeftje is dat onder veel meer beschikt over hersenen (écht wáár!!), filterharen, een achterlijfstekel, een puntoog, een pootaanhangsel en nog veel meer onderdelen waarmee wij bij ons eerstvolgende partijtje scrabble ons voordeel kunnen doen. Terzijde: als Bellefleur reïncarneert, wil zij dat graag doen als watervlo!

De rest van de middag genieten we van optredens van (eigenlijk striptekenares) Gerrie Hondius, van (eigenlijk actrice) Marja (zonder Achternaam), van Patty Scholten, Ko van Geemert, van (eigenlijk romancière) Corlyn Famon die een eigen gedicht voorleest maar ook één van Antjie Krog die wij ooit op het spoor kwamen toen we op zoek waren naar een andere Zuid-Afrikaanse dichteres (met bloedstollend mooie poëzie): Ingrid Jonker, dit om even aan te geven dat wij door-de-week soms ook wel aan dichtkunst doen, maar dan voornamelijk thuis.

U begrijpt: we hebben een heerlijke middag. Heel divers, omdat serieuze dichtkunst wordt afgewisseld met prachtige rijmen van Kees Stip, omdat Tom van Deel (hoogleraar, én de man van Marjoleine de Vos) wordt voorgelezen, omdat Dolly Bellefleur zingt (onder meer een prachtig lied op de melodie van Het Dorp), en omdat we in de schaarse pauzes even lekker kunnen bijpraten met Joke Breemouer. Achteraf, vandaag dus, blijkt dat we te vroeg zijn weggegaan. Er volgt, volgens onze meest betrouwbare bron, nog een hilarische bingo. De volgende keer, nemen wij ons voor, blijven we tot het bittere eind. Zelfs nog langer, zelfs zo lang mogelijk. Als die volgende keer er maar komt! 

Doe net als Floor van Jonkheer en teken onze petitie:

Gemeente Haarlem geef de poëzie wat de poëzie toekomt en laat zingen die Zaag!  

Aan de vooravond van WERELDDIERENDAG wordt het publiek opgeroepen op het open podium zijn of haar mooiste dierengedicht voor te dragen. Behalve HET FAVORIETE GEDICHT van de Haarlemse stadsbioloog Dick Vonk zijn er optredens van de dichters J.H. van Geemert en Patty Scholten.
Een snoekbaars voor de Chinese vishandelaar, een paartje futen dat een nest bouwt... De Amsterdamse dichter J.H. van Geemert stelde, onder de titel De duiven blijven om de toren zwenken, een bloemlezing samen van 20ste- en 21ste-eeuwse poëzie en proza over beesten in de stad.
Dichteres des vaderlands Patty Scholten zal een aantal van haar befaamde dierensonnetten voordragen. Na twintig jaar gewerkt te hebben als schrijver van scenario's voor strips (Toonder studio's) verscheen in 1995 haar eerste dichtbundel met dierensonnetten Het Dagjesdier gevolgd door o.a. Ongekuste Kikkers (1997) en Bizonvoeten (2004).
Voorts HET MEEST RECENTE STADSGEDICHT van George Moormann (stadsdichter van Haarlem), een MUZIKALE BINGO met de mooiste dierenliedjes uit de Nederlandse Kleinkunst onder leiding van de Haarlemse stedenmaagd Dolly Bellefleur.
Kortom een beestachtig goed begin van het tweede seizoen van PoëzieCafé CICERO. Weest allen welkom: Lange Begijnestraat 10 Haarlem t/o de Toneelschuur.
Entree is GRATIS. Aanvang 17 uur precies.
Doet men mee aan het OPEN PODIUM dan is reservering gewenst: info@dezingendezaag.com.

Poëzie in Haarlem is niet voor de poes!
Poëzie in Haarlem is niet voor de poes, lees is van levensbelang! Onder dit motto opent De Zingende Zaag Producties op 2 oktober het tweede seizoen van PoëzieCafé CICERO. Organisatoren George Moormann en Dolly Bellefleur willen hiermee nog eens onderstrepen wat het grote belang is van de vele initiatieven die De Zingende Zaag, met zeer beperkte middelen, in Haarlem ontplooit op het gebied van de poëzie. Aanleiding vormt de nieuwe Cultuurnota van de Gemeente Haarlem waarin een minieme maar onontbeerlijke subsidie aan De Zingende Zaag dreigt te worden geschrapt! Dit betekent niet alleen het einde van het PoëzieCafé maar ook het einde van Haarlemse Nachten en vele mooie kunstenaarsprojecten waaronder de reeks boekuitgaven De Zingende Zaag.

Zal PoëzieCafé CICERO onder druk van de bezuinigingen verdwijnen?!
Dat is natuurlijk bij de beesten af!
Draagt u de activiteiten van De Zingende Zaag ook een warm hart toe? Betuig uw steun en kom op 2 oktober massaal naar PoëzieCafé CICERO!
Kom naar ons PoëzieCafé en/of teken onze steunbetuiging.

Laat het ons weten als u wilt dat De ZAAG blijft ZINGEN!
Behalve uw steunbetuiging (klik hier!) is iedere financiële bijdrage, hoe klein of groot ook, welkom op onze postrekening 53 45 556 t.n.v. de Zingende Zaag Haarlem onder vermelding van 'Laat Zingen die Zaag!'